Waar het allemaal begon..

Door BladeSlayer1000 op donderdag 15 september 2016 18:05 - Reacties (4)
Categorie: Operatie/Revalidatie, Views: 2.312

In het vorige topic had ik het al eerder over mijn beperking. En om een groot verhaal goed te beginnen, ga ik het eerst hebben over het begin van een lang verhaal.

Het begon allemaal toen ik werd geboren, mijn moeder constateerde dat mijn voeten niet stonden zoals het zou moeten. Volgens de artsen was er geen probleem mee, en lag het waarschijnlijk aan de manier hoe ik in de baarmoeder had gezeten en het zou zich vanzelf herstellen.
Door de maanden heen bleef mijn moeder bij de artsen kenbaar maken dat ze toch een afwijking zat in de voeten, waarop de artsen het bleven ontkennen.
Toen ik 1 jaar was, kwam er na een lange tijd een specialist kijken naar mijn voeten, en die wou destijds röntgenfoto's maken, want hij zag hetzelfde als mijn moeder zag.
Al gauw kwam de specialist met de uiteindelijke conclusie; ik had extreem erge heupdysplasie en platvoeten.

Om verdere schade te voorkomen, werd er besloten een spreidbroek te plaatsen, waarin ik een half jaar zou moeten zitten.
In het half jaar werden diverse controles uitgevoerd, en natuurlijk het gips vervangen.
Na een half jaar, werd er gekeken of het gewenste resultaat was behaald, echter bleek dit niet het geval, en werd de tijd dat ik in een spreibroek moest zitten met een half jaar verlengd.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ae/Gipsbroek.JPG
Een afbeelding van een spreidbroek. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Heupdysplasie

Toen ik 2 en half jaar was, werd ik eindelijk bevrijd uit de spreidbroek, en zou ik moeten leren lopen, wat vrij laat is voor een baby.
Mijn ouders begon met mij leren kruipen, en ik had alleen maar moeite ermee. De arts die mij in de spreidbroek had gezet, stelde fysiotherapie voor om mijn moeder te ontlasten en mij te helpen met leren lopen.
Echter ging het niet zoals gepland, na 3 maanden was ik nog geen meter verder gekomen, het enige wat ik deed was zitten en over de grond schijven.
De arts werd nogmaals geraadpleegd, en de conclusie werd gegeven; Ik zou nooit kunnen lopen, en zou mijn leven lang in een rolstoel moeten voortbrengen.

Mijn ouders en de fysiotherapeut schrokken allebei van de conclusie, en gaven niet op. Na 1 jaar leerde ik kruipen, en een kleine 4 maanden later kon ik lopen! :)
Toen ik leerde lopen was ik rond de 5 jaar, en gingen we nogmaals naar de arts die de conclusie had getrokken dat ik niet kon lopen. Hij stond versteld van wat mijn ouders in samenwerking met de fysiotherapie hadden bereikt.

Alles leek goed te gaan, echter was het bedrog tijdens de fysiotherapie kwam er een andere verassing bij, mijn voeten begonnen naar buiten te staan, zonder enige reden, hierdoor moest ik continue om de 3 maanden op controle, werden er nog meer röntgenfoto's gemaakt.

Toen ik eenmaal 7 jaar was kreeg ik veel pijn met lopen, steeds meer en meer en kon niet langer lopen dan 1,5 uur achter elkaar. Deed ik dit langer dan had ik 3 dagen achtereen pijn, en kon ik nauwelijks slapen van de pijn, ook gingen mijn voeten steeds meer naar buiten staan.

Mijn specialistische arts ging ondertussen met pension, en kreeg ik een ander toegewezen dit was een van de beste artsen destijds op gebied van heupdysplasie en andere problemen gerelateerd aan voeten en benen. Die keek opnieuw naar mijn gehele dossier, wat ondertussen aardig dik was geworden van alles röntgenfoto's die waren gemaakt.
Hij heeft een hele lange tijd lopen overleggen met andere artsen, en hij had een heel behandelplan opgezet dat bestond uit fysiotherapie en om de 2 maanden röntgenfoto's maken.
In de jaren erna, werd de tijd dat ik kon lopen steeds korter en korter en het begon mijn leven als kind te beïnvloeden.

Toen ik eenmaal 10 jaar was, kon ik nog net een rondje door de supermarkt lopen, stonden mijn voeten haaks op mijn knieën en liep ik op de binnenkant van mijn voeten.
Mijn arts stelde bij een van de controles een operatie voor aan mijn voeten, zodra mijn groeischijven waren volgroeid.
Dit moment kwam minder snel dan ik graag zou hebben gewild. Toen ik eenmaal 14 jaar was, was het eindelijk zo ver! Ik kon worden geopereerd aan mijn voeten.

Om alvast niet alles te vertellen in en de hele levensweg in één lang verhaal, stop ik bij dit deel ;).
In de volgende post ga ik het hebben over de operatie zelf, en de herstelperiode erna.

Mochten er ondertussen vragen zijn, stel ze gerust :)