Mijn oude maar nog steeds redelijk goede laptop een nieuw leven in wekken

Door BladeSlayer1000 op vrijdag 11 mei 2018 22:41 - Reacties (19)
Categorie: Laptop, Views: 4.671

Ik heb al tijden een laptop staan van Acer uit 2012, die in de tijd dat ik nog een student was dag in en dag uit werd gebruikt, of het nou was voor het maken van huiswerk, of onderweg youtube video’s bekijken, ik had er altijd plezier mee. Maar na 4 jaar toen mijn studie was afgelopen, verdween hij in de kast om daar jarenlang stof te happen. Tot ik hem tijdens het opruimen van de kast weer zag al gauw stopte ik met het schoonmaken van de kast, en zette de laptop aan, en man; wat was hij traag!
Hierdoor ging ik aan het denken, wat ik ermee wou gaan doen? Windows opnieuw installeren, inzetten als test server of terug stoppen om vergeten te worden…

Daar hoefde ik niet lang over na te denken, en ik besloot mijn oude laptop weer een nieuw leven in te blazen (letterlijk en figuurlijk). Maar voordat ik daarmee begin, laat ik eerst de specificaties vertellen. Het gaat om een Acer Aspire 5750-2456G50Mnkk, met de volgende specificaties:
  • Intel core i5-2450M geklokt op 2,5GHz, met turbo boost tot 3,1GHz
  • Intel HD Graphics 3000
  • 15,6” HD LED LCD
  • 6GB DDR3
  • 500GB HDD (Woohoo!)
Wat wil ik er eigenlijk mee gaan doen, was een van mijn eerste vragen die ik mijzelf stelde, en daar had ik best veel ideeën voor, inzetten als NAS, gebruiken om te streamen naar mijn TV, of gebruiken voor onderweg om te programmeren en dergelijke? En daar had ik het toch best moeilijk en heb ik een lange tijd over na moeten denken. En kwam tot de beslissing om hem te gaan gebruiken als laptop voor onderweg of om mee naar buiten te nemen.

Toen kwam nog een beslissing, welk besturingssysteem ga ik erop zetten, en hierin had ik verschillende mogelijkheden zoals;
  • Windows 7
  • Windows 10
  • Een distro van Linux
Om die keuze definitief te maken, ging ik kijken wat ik gebruik om te programmeren; en dat zijn eigenlijk maar 3 dingen; een internet browser, Visual Studio Code Community en een rekenmachine. Dat was dan ook het enige, wat ik wou installeren op mijn laptop.
Met deze gedachten, ging ik opzoek, naar de mogelijkheden, een internet browser en rekenmachine heeft ieder besturingssysteem. Maar Visual studio Code, is dat op ieder besturingssysteem, en wat bleek, er is een versie voor Windows, Linux en Mac.
Hierdoor werd mijn keuze nogal moeilijk, ik ben al bekend met Windows 7 en 10, en wou een tijd al gaan experimenteren met Linux en sinds ik op mijn werk met steeds meer Linux systemen in aanraking kom met Linux, werd ik steeds enthousiaster voor Linux, dus ik besloot te gaan voor Linux specifiek Ubuntu.

Ik ging opzoek naar tutorials over hoe ik Ubuntu ging installeren, en kwam erachter dat er voor versie 18.04 (de meest recente) geen tutorials waren, die ik begreep. En toch ging ik het erop wagen, om Ubuntu te installeren op mijn laptop.
En zo ging ik aan de slag, met de tutorial beschreven op de Ubuntu website. En zo downloaden ik Ubuntu 18.04 had een image gemaakt op mijn USB stick (nadat ik erachter kwam dat 1 USB stick kapot was), en wat een verbazing; het ging zo gemakkelijk als het maar kan zijn, en binnen 5 minuten had ik een besturingssysteem op mijn laptop staan (daar kan Microsoft nog heel wat van leren…).

Nu kwam het volgende waar ik erg bang voor was, ik had van te voren gekeken of mijn hardware compatible was met Ubuntu, en had daar geen informatie over kunnen vinden. Maar van de ene verbazing schoot ik in de andere, ook dat was geen probleem. Out of the box herkende Ubuntu mijn hardware, en werkte voor mij de belangrijkste punten, internet via UTP, wifi en geluid. Na te controleren of alles werkte, ging ik aan de slag met het installeren van Visual Studio Code, en dat was met twee seconden gedaan, het was zo simpel als de installer downloaden, installeren en klaar.
Na wat geklooi met instellingen zoeken, en in te stellen zoals ik het wou hebben, was de laptop klaar voor gebruik.

En nu, na 6 weken de laptop in gebruik te hebben genomen, bevalt Ubuntu mij zeer. Het is snel en kan steeds beter mijn weg vinden. Wat zijn mijn toekomstige plannen met de laptop?
  • De HDD vervangen voor een SSD, en de HDD verplaatsen naar mijn CD speler
  • De accu vervangen, momenteel gaat hij 2 uur lang mee, met de helderheid van mijn display op 40%, en Visual Studio Code open.
  • En natuurlijk, de verdere mogelijkheden van Ubuntu ontdekken.
Mochten er nog vragen of opmerkingen zijn, hoor ik ze graag!

De oneerlijkheid in de zorg

Door BladeSlayer1000 op donderdag 19 april 2018 20:06 - Reacties (35)
Categorie: -, Views: 4.047

De oneerlijkheid in de zorg

Helaas, ben ik als zoveel mensen in de wereld afhankelijk van dagelijks goede zorg, alleen soms zijn er momenten dat ik het zorgsysteem belachelijk vindt, met wat ze wel en niet vergoeden…

Ik heb al heel mijn leven last van problematische problemen met mijn benen, en heb hiervoor maandelijkse zorg nodig, tot op heden had ik er nooit problemen mee; tot mijn problemen ineens overgingen op mijn knieen.

Sinds ongeveer 3 jaar, heb ik ernstige pijnklachten in mijn knieën, waarvoor ik bij diverse specialisten ben geweest; en er is geen exacte oorzaak gevonden. De artsen schreven fysiotherapie voor, waarbij mijn pijnklachten werden verminderd, maar niet geheel weggenomen; Na 1 jaar mocht ik stoppen, en kreeg ik na 6 weken met het stoppen van de behandeling de schrik van mijn leven.

Ik moest van de zorgverzekeraar ineens meer dan 4000 euro aan niet vergoede fysiotherapie lessen betalen; direct had ik contact opgenomen met de zorgverzekeraar, en kreeg de gehele uitleg dat zoveel fysiotherapie lessen niet in de afspraak vielen die ik heb gemaakt met de zorgverzekeraar, mijn enige optie was dus betalen…

Maar na een paar maanden, kwam de pijn weer terug en nog zelfs erger. Ik ging weer naar de specialist en die schreef diclofenac en morfine voor, aangezien ik de fysiotherapie lessen niet meer kon betalen. En tot mijn verbazing, werd deze medicatie volledig vergoed, zolang ik het nodig heb.

Waarom die verbazing? In dezelfde periode heeft een kennis van mij bij dezelfde zorgverzekeraar een declaratie ingediend om zijn kaak recht te laten zetten puur omdat het cosmetisch mooier stond, kosten hiervan? Bijna 3000 euro, en hij kreeg het volledig vergoed. Hierop ging ik zoeken, wat allemaal werd vergoed om er ‘mooier’ uit te zien, en hiervan schrok ik een kleine handgreep uit de lijst;
  • Kaakcorrectie (zonder medische reden(en)
  • Borstverkleining (zonder medische reden(en)
  • Reincarnatietherapie
  • Mesologie (nog nooit van gehoord)
  • Cytotron behandelingen (hier ook nog nooit van gehoord)
Naar mijn mening, zijn de eerste 2 niet nodig, indien ze geen medische medische oorzaak nodig hebben, en de laatste 3 zijn behandelingen waarvan is aangewezen dat een behandeling geen effect hebben op het doel.

Maar waarom worden deze behandelingen wel vergoed? Hierop heb ik (naar nieuwsgierigheid) contact opgenomen met de zorgverzekeraar, en die konden mijn geen duidelijke verklaring geven waarom…

En dat maakt, mij als persoon die afhankelijk is van de zorgverzekeraar heel erg kwaad, je bent afhankelijk van de zorg, en je kan zonder eigenlijk niet in het dagelijks leven normaal leven. Maar in plaats van een goede oplossingen te zoeken, wordt het geen wat schadelijk is voor je lichaam vergoed, en het geen wat juist gezonder is maar gedeeltelijk.

Ik vind het tijd, dat de personen die echt zorg nodig hebben, ook de mogelijkheden krijgen om een goed leven te lijden, en alle onbewezen, bewezen behandelingen die geen nut hebben en cosmetische dingen niet worden vergoed.

Dit is puur geschreven, na een andere botsing met de zorgverzekeraar en om mijn hart even te laten rusten.

Mijn lichamelijke beperkingen

Door BladeSlayer1000 op vrijdag 23 februari 2018 18:36 - Reacties (12)
Categorie: Operaties en revalidatie, Views: 3.116

Een aangeboren afwijking zonder naam

Het begon allemaal bij mijn geboorte, mijn ouders zagen direct dat mijn voeten naar buiten gericht waren en mijn heupen niet goed zaten. Alleen de artsen ontkende het.
Anderhalf jaar later kwam ik op controle bij een orthopeed na het vele aankaarten van mijn afwijking in beide voeten en heupen. De orthopeed concludeerde dat ik last had van heupdysplasie en een aangeboren afwijking in mijn voeten die hij niet kon benoemen.
Ik werd doorgestuurd van arts naar arts, om te kijken wat er nou aan de hand was met mijn voeten, maar een echte benaming ervoor kwam nooit.
Met spoed werd ik direct in een spreidbroek gezet, om de heupdysplasie tegen te gaan, hier heb ik 2 jaar lang mee rond gelopen, maar het kwaad was al geschoten het werd alleen maar erger. Tevens gingen mijn voeten steeds verder uit elkaar staan.

Toen ik 3 en half werd, zei de arts 1 ding ‘Je zoon kan nooit leren lopen, zijn spieren en botten zijn dermaten slecht dat het onmogelijk wordt’. Mijn ouders geloofde het niet, en trainde iedere dag met mij, om te leren lopen. Toen ik 4 en half was, zetten ik mijn eerste zelfstandige stappen.

Tijdens een routine controle, een half jaar later geloofde de arts zijn ogen niet. Ik zetten zelfstandig een paar stappen. Iets wat hij had voorspeld dat nooit zo gebeuren. Echter kwam er wel slecht nieuws, de heupdysplasie en mijn voeten waren erger geworden. Hierop werd besloten dat ik om het half jaar langs komst komen voor een controle.

Tijdens een halfjaarlijkse controle, zag de arts dat mijn botten steeds langzamer naar beneden zakte, en mijn voeten steeds schuiner kwamen te staan. Ik kon toen 5 uur achter elkaar lopen, met pijnklachten.
Maar toen ik 8 jaar was, werd het steeds korter. Ik kon toen nog maar 2 uur achter elkaar lopen, voor ik het opgaf. Hierop werd een operatie gepland als mijn groeischijven waren volgroeid. Tot die tijd kreeg ik het advies om voor langdurige looptochten een rolstoel te pakken.

Maar het werd steeds erger en erger, tot ik op mijn 10de levensjaar nauwelijks 15 minuten kon lopen zonder pijn. Ik had echter nog 2 jaar te gaan, dus het advies van de arts was om in de rolstoel te gaan. In de hoop dat hij de pijnklachten kon oplossen door de operatie.

Eindelijk was het zo ver, ik was 12 jaar mijn voeten stonden inmiddels haaks naar buiten en helaas waren mijn groeischijven niet dichtgegroeid; de operatie werd uitgesteld. Toen ik eenmaal 14 jaar was, kwam eindelijk het woord waar ik al jaren op had gewacht, ik werd geopereerd.
De gehele operatie werd besproken, het plan was om alle botten in mijn voeten te breken, mijn voeten recht te zetten en gips eromheen te doen.

Op 20 november een dag voor ik werd geopereerd werd de gehele operatie besproken, ze gingen al mijn botten in mijn voeten breken, de voet rechtzetten en de boel vastzetten met zo geheten krammen. De arts zei dat de gehele operatie 4 uur zou duren.

Op 21 november, was het eindelijk zo ver; 4 dagen voor mijn verjaardag werd ik geopereerd om 8 uur ‘s ochtends. Eenmaal aangekomen bij de OK sluis, nam ik afscheid van mijn moeder en 4 uur later zou ik wakker worden. Tijdens de operatie, werden mijn ouders geïnformeerd dat de operatie nog 2 uur extra zou duren, maar dit bleek onjuist. De gehele operatie duurde in totaal 8 uur.

Toen de operatie klaar was, werden mijn ouders geïnformeerd dat niet alles was verlopen zoals gewenst. De boel was dermate complex, dat al mijn zenuwen in mijn voeten waren doorgesneden, en sommige waren lokaal verdoofd. Het plan was om mij 2 dagen in het ziekenhuis te houden om te kijken hoe het ging, zodat ik 25 november naar huis kon gaan. Maar dat liep anders…

Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis, had ik heel veel pijn. Ik werd opgenomen op een speciale pijnafdeling. De eerste ochtend dat ik er lag, gingen ineens alle alarmbellen af. Mijn hart sloeg op hol tot 350 slagen per minuut. Met spoed kwam een verpleger met flessen koud water en ijs en gooide die over mij heen, om zo snel mogelijk mijn hartritme omlaag te krijgen dat lukte met succes. Van dit moment weet ik zelf niets, alleen dat er een hoop alarmbellen afgingen. De rest heeft mijn moeder meegemaakt, die de ochtend vroeg was gekomen.

Het was 25 november, ik was jarig; alleen lag ik nog wel in het ziekenhuis . De verplegers kwamen die ochtend zingend mijn kamer ingelopen en ik kreeg van hun een cadeau. Er was ook een afspraak (zonder mijn weten) gemaakt dat mijn familie mocht langskomen, om mijn verjaardag te vieren.

De volgende dag kwamen de verpleegkundige met goed nieuws. Als alles goed ging, mocht ik 28 november naar huis toe. De volgende 2 dagen, waren er geen bijzonderheden en werd ik naar huis gestuurd met een ontslagbrief, een lijst met datums waarop ik op controle moest komen en een verwijzing naar de hartspecialist om de oorzaak te vinden waardoor mijn hart ineens op hol sloeg.

Na 2 weken, moest ik op controle komen, en werd er een röntgen foto gemaakt, door het gips heen. Het gips mocht namelijk 8 weken lang niet van mijn voeten af, om ervoor te zorgen dat mijn voet niet ging verzakken. Alles zag er goed uit, en moest weer over 2 weken terug komen.

Tijdens deze controle, zei ik dat ik pijn had in een van mijn voeten, en ik het niet vertrouwde. De arts zei dat er niets aan de hand was, en het waarschijnlijk de zenuwen waren die aan het herstellen zijn.
Ma naar 4 dagen, werd ik enorm ziek en de pijn aan mijn voet was erger geworden. Mijn vader ging met mij naar het ziekenhuis, waar hij vroeg dat het gips kon worden verwijderd voor een visuele controle. Dit gebeurde niet, en we werden weggestuurd.
Na 2 dagen nog steeds zeer ziek te zijn, en nog meer pijn te hebben is mijn vader weer naar het ziekenhuis gegaan. En eisten hij dat het gips werd geopend, dit kon niet omdat mijn voet de stevigheid dan verloor en kon gaan doorzakken waardoor de gehele operatie voor niets was geweest. Mijn vader bleef eisen, tot de arts erbij werd gehaald, die besloot om toch ondanks de mogelijke gevolgen de bovenkant van het gips gedeeltelijk te verwijderen, een gipsmeester ondersteunde de onderkant van het gips, en ze begonnen voorzichtig met het opensnijden. Het begon steeds meer te stinken, en mijn vader had gelijk…
Er werd een streptokokken infectie aangetroffen, die meer dan de helft van mijn voet had aangetast, op sommige punten was het zelfs zo erg dat je bot kon zien.

Er werd een actieplan opgesteld, om de infectie te strijd te gaan. Ik werd na huis gestuurd met spoelmiddel om de wond te behandelen. Het schoonmaken deed mijn vader, want die had ervaringen met het behandelen van dit soort wonden.
Na 1 week moest ik op controle komen, de wond zag er beter uit dan voorheen, en ik moest over 1 week weer terug komen, en zo ging het 5 weken door.

Het was weer eens tijd voor een controle, en de wond herstelde langzaam, op de röntgen foto zag alles er goed uit, en het gips werd voor de eerste keer vernieuwd.
Wat was het vreemd, om mij voeten rechter te zien dan dat ze ooit hebben gestaan; ik zelf was zeer gelukkig en had hoop op een goede toekomst. Er werd een afspraak gemaakt dat ik over 2 weken terug moest komen.

2 weken later, zag de wond er heel goed uit. Het was grotendeels hersteld en ik moest over 2 weken weer terug komen.
Met trots, en veel plezier ging ik 2 weken later terug, de wond was volledig hersteld, en het enige wat zover ik kon zien was een inkeping in mijn voet, daar waar het spierweefsel zo ernstig was beschadigd, dat het niet meer terug kwam.

Tussendoor moest ik naar de hartspecialist om mijn hart te laten controleren, hieruit kwam dat mijn hart onregelmatig slaat, en hoge uitschieters heeft. Hierdoor ben ik op zeer jonge leven tijd al hartpatiënt geworden.

De volgende 3 maanden, moest ik iedere keer om de 6 weken terug komen, waarin er röntgen foto’s werden gemaakt, de foto’s werden beoordeeld en er nieuw gips op mijn voeten werd geplaatst.
Na die 3 maanden, kwam het eerste moment dat ik kon gaan lopen, ik kreeg loopgips en moest langzaam beginnen met het opbouwen van lopen met behulp van krukken en een schema. Ik moest 6 weken later terug komen.

De 6 weken vlogen voorbij, en ik kon inmiddels lopen, met behulp van krukken. Hierop werd besloten het gips te verwijderen en moest ik nog eens 12 weken gaan lopen met krukken als ondersteuning en langzaam zelfstandig lopen zonder hulpmiddelen.

Ook die weken vlogen voorbij, het was eindelijk tijd voor de laatste controle. De arts was zeer positief en ik zelf ook. Mijn voeten stonden rechter dan ik ooit heb gezien, en ik was ondanks alle problemen zeer tevreden met hoe het was verlopen. Ik bedankte de arts, en hoopte hem nooit meer terug te zien…

Maar schijn bedriegt, na 1 jaar kreeg ik weer pijn in mijn voeten, ik ging terug naar de arts die mijn geopereerd had en die kon geen bijzonderheden vinden, hij zei dat het de zenuwen waren die terug begonnen te groeien. Ik werd naar huis gestuurd met wat pijnstilling.
Maar het bleef pijn doen en mijn rechter voet werd langzaam blauw, ik zat inmiddels weer in een rolstoel, en besloot om voor een second opinion te gaan naar het Sint Maartenskliniek.

Daar kwamen de orthopeden tot een schokkende ontdekking, ze kwamen binnen na het beoordelen van de röntgen foto’s en het eerste wat ze vroegen was ‘Door wie ben je behandeld’, hiervan schrok ik ernstig want dit betekende dat er iets ernstig mis was.
Ze vertelde duidelijk wat de orthopeed in het andere ziekenhuis fout had gedaan; Er waren diverse bloedvaten bekneld onder de krammen, de krammen waren veel te lang voor mijn voeten en mijn voeten mochten nooit zo worden gecorrigeerd.
Ze liepen de kamer uit, en kwamen 5 minuten later terug. Een van de orthopeden genaamd dr. J.W. Louwerens zei dat ik de volgende dag met spoed werd geopereerd. Tevens vroeg ik, of hun wisten wat ik nou precies had en hun wisten het. Ik zeer ernstige platypodie.

De volgende ochtend werd er kort met mijn besproken wat er allemaal zou gaan gebeuren. Ze gingen de voeten een voor een opereren, wat zou betekenen dat ze eerst begonnen met mijn rechter voet, een half jaar moest herstellen en dan werd de linker voet geopereerd. Dit maakt het mogelijk dat ik altijd nog gemakkelijk naar het toilet en dergelijke kon gaan.

De eerste operatie, aan mijn rechter voet ging voorspoedig. Alle krammen werden verwijderd, en ik kreeg 9 schroeven en 2 platen in mijn voet. Tevens werd de voet nog rechter gezet, gekanteld zodat ik geen pijn meer zou hebben en hebben ze de inkeping minder erg maken. Voor de operatie was 3 en half uur gepland, en na 3 uur was ik op de verkoeverkamer. De gehele operatie liep zonder problemen.

Het herstel ging ook goed, er waren geen complicaties en na een half jaar was het zover voor de linker voet. Ook dit ging allemaal zonder complicaties, er werden 6 schroeven en 1 plaat gebruikt voor het fixeren.
Een half jaar later had ik een afsluitgesprek met dr. J.W. Louwerens, hierbij bedankte ik hem van harte.

Nu loop ik nog steeds korte afstanden zonder pijn aan mijn voeten, en ik ben daar nog steeds dr. J.W. Louwerens van harte dankbaar voor. Voor de grotere afstanden, of langdurig staan zal ik mijn leven lang vastzitten aan een rolstoel.

Hoe is het afgelopen met de arts die mijn eerste operatie heeft uitgevoerd? Vlak na mijn aanvraag van een second opinion is hij met pensioen gegaan. Er zijn diverse mensen geweest die succesvol een of meerdere aanklacht voor nalatigheid tegen de arts hebben ingediend.
Ikzelf heb besloten geen aanklacht in te dienen, het kost zeer veel geld dat ik niet heb, de pijn is al geleden en de tijd kan er niet mee worden terug gedraaid.

Een framework creëren, of niet?

Door BladeSlayer1000 op vrijdag 12 januari 2018 19:15 - Reacties (4)
Categorie: -, Views: 1.153

Met de hedendaagse techniek, zijn er steeds meer frameworks te vinden zoals; Jquery, Symfony, AngularJS en Drupal. En de afgelopen tijd heb ik zitten te denken om mijn eigen PHP framework te creëren als leerproces.

Sinds kort ben ik weer mijn hobby aan het oppakken om te programmeren, hierbij kwam ik gauw terug op mijn oude vertrouwde programmeertaal PHP. Na een tijd procedural te hebben gedaan, wou ik eens gaan instappen op Object-oriented programming en ben begonnen met het framework Laravel te gaan gebruiken, wat mij tot op heden goed bevalt.

Maar waarom de gedachten om zelf een framework te maken? Zoals ik al zei als een leerproces. Ik ben net begonnen met OOP te schrijven, en ben daar nog niet erg bekend mee en veel dingen zijn voor mij nog een raadsel. En met een framework merk ik zelf dat je gauw dingen kopieert en plakt of opzoek gaat naar een plugin/extension die het werk doet wat jij wilt. Hierdoor leer je minder snel de ins en outs kennen van het OOP.
Maar tegelijk, wordt ik ook tegengehouden. Waarom zou je het wiel opnieuw uitvinden als een leerproces? Waarom zou je jouw tijd erin besteden, als er al zoveel mooie frameworks zijn die het werk doet voor jouw? Dat is voor mij een paar van de grote twijfels om te beginnen.

Wat is jouw mening hierop? Reageer hieronder en laat je mening horen!

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank en Intermediair de Persgroep Online Services B.V. © 1998 - 2018 Hosting door True