Waar het allemaal begon deel 2

Door BladeSlayer1000 op maandag 28 augustus 2017 21:39 - Reacties (8)
Categorie: Operatie/Revalidatie, Views: 2.229

In deel 1 heb ik geschreven wat er allemaal was gebeurd voorgaande mijn operatie, en hoe mijn levensloop toen eruit zag. In deel 2 ga ik verder in op mijn operatie, en mijn herstelperiode.

Eindelijk was het zo ver! De operatie die mij van de pijn zou moeten gaan wegnemen zou gaan plaatsvinden. Om 9 uur in de ochtend melde ik mijzelf met een grote lach op de verpleegafdeling wachtend in volle spanning op de operatie. Om 10 uur was het eindelijk zo ver, werd ik naar de OK gebracht. De operatie zou 4 uur duren. Helaas was dit niet het geval, en duurde de gehele operatie 8 uur.

Eenmaal op de verkoeverkamer bijgekomen, keek ik met trots naar mijn voeten in het gips, het gips liep rechter dan mijn voeten voorheen waren. Dat was voor mij een wonder, iets waar ik jaren op had gewacht.

De dagen erna gingen voorspoedig, met veel pijnklachten een onverwacht hartritme stoornis, eten wat niet te pruimen was en veel genot van familie en vrienden. Na 8 dagen (inclusief mijn verjaardag) in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht ik eindelijk naar huis met een grote kaart waarop al mijn afspraken stonden gepland voor de volgende controles.

Het was zover, de tijd was gekomen om voor mijn eerste controle, met veel plezier ging ik naar het ziekenhuis, want dit was de eerste keer dat ik mijn voeten ging zien in de stand waar ze nu in stonden (via een röntgen foto's). Bij de controle was alles zover te zien was goed verlopen, er waren geen klachten vanaf mijn kant, en volgens de specialist was alles goed op de röntgen foto's, wat betekende dat ik over 6 weken weer mocht komen. Echter bleek dat ik sneller terug ging dan verwacht.

De week na de controle, werd ik dood ziek, ik had een verhoogde temperatuur en had heel veel pijn aan mijn rechter voet, wat ik voorheen niet had. Mijn vader vertrouwde het niet (vooral met zijn verleden door een streptokokken infectie), en belde met het ziekenhuis. Volgens hun was er niets aan de hand, en was ik gewoon ziek, voor de pijnklachten kreeg ik een verhoogde dosis pijnstilling. Na 3 weken nog steeds ziek te zijn, en nog steeds veel pijn klachten te hebben reden mijn ouders samen met mij naar het ziekenhuis, gingen naar de gipskamer en eisten dat het gips werd opgemaakt.

Volgens de gipsmeesters en de specialist kon dit niet, want er was een gevaar dat mijn voeten zouden inklappen, wat betekende dat de gehele operatie voor niets was geweest. Mijn ouders bleven erom vragen, tot uiteindelijk de gipsmeester en de specialist met tegenzin het gips openmaakte. Zodra ze met de zaag, in het gips begonnen te zagen kwam er een verschrikkelijke geur uit. Mijn vader wist direct wat er aan de hand was, en een nachtmerrie was er voor mij geboren. Ik had een infectie opgelopen, die de helft van mijn voet was geïnfecteerd, het was zo erg dat er op sommige plekken botten te zien waren. Dat was ook het moment dat de alarmbellen gingen rinkelen.

Ik werd met spoed opgenomen om wild vlees te verwijderen en er werd een kweek opgenomen om te kunnen bepalen wat voor bacterie het was. De volgende dag kwam de arts op mijn kamer, de resultaten vermelden en het bleek een streptokokken infectie te zijn, mijn voet moest 3x per dag worden gespoeld (schoongemaakt) om van de infectie af te kunnen komen, dit duurde 2 maanden en nog een operatie om er volledig vanaf te komen.

Na nog eens 6 maanden in het gips te hebben gezeten, was het zo ver dat ik loopgips kreeg, en werd ik naar huis gestuurd zonder fysiotherapie, ik moest gaan lopen met behulp van krukken. Thuis aangekomen ben ik direct stapje voor stapje als een 2 jarig kind dat net leert lopen, gaan leren lopen. Na 3 weken liep ik volledig zonder krukken rond, en kon ik mij vrij bewegen.

Een kleine 3 weken later, kwam ik lopend bij de specialist binnen zonder enige hulpmiddelen voor mijn laatste controle, zijn conclusie was dat alles ondanks de infectie, en de 2de onverwachte operatie, goed was verlopen. Op de röntgen foto's zag alles er goed uit. Zijn conclusie was dat het gips eraf mocht, eindelijk was het moment daar waar ik mijn voeten helemaal kon zien, en weer normaal dingen kon gaan doen.

In de gaande 2 jaar, ging ik van alles doen. Ik pakte mijn hobby's weer op, ging veel met vrienden naar steden en alles zag er goed uit. Tot het moment dat ik langzaam aan weer pijn begon te krijgen in mijn voeten, ze werden blauw en ik verloor gevoel. Dit had grote gevolgen, ik kwam terecht in een rolstoel en kon alleen nog maar korte stukken lopen met behulp van krukken. Dit was het moment waarop ik en mijn ouders dachten dit is niet goed.

Wij hebben toen contact opgenomen met de arts die mij destijds heeft geopereerd voor een controle vanwege de vele klachten die ik weer krijg. Weer moest ik röntgen foto’s laten maken en nog zelfs een MRI scan om te ontdekken waar de pijnklachten vandaan kwamen, echter kwam er volgens hem niets uit, ik kreeg pijnstilling voorgeschreven en moest volgens hem leren leven met de klachten.

Direct vertrouwde ik de uitspraak van de arts niet, en ben een second opinion wezen aanvragen bij de Maartenskliniek te Nijmegen, twee weken later kreeg ik een brief binnen dat ik op een maandag langs moest komen bij 3 artsen.

Vol vertrouwen ging ik naar de artsen toe, en kreeg ik een korte intake. Ik moest wederom röntgen foto’s laten maken, 5 minuten nadat ik klaar was met rontgen foto’s maken kwam de arts al naar mij toe, en zei het volgende; ‘Morgen ochtend 8 uur wordt je geopereerd’.

Met volle verbazing stonden ik en mijn ouders te kijken, en vroegen ons af wat er aan de hand was. Toen ze eenmaal de röntgen foto’s lieten zien was het direct duidelijk. Er waren krammen in mijn voet geslagen die te groot waren voor mijn voet. Verder concludeerde de artsen dat mijn voeten verkeerd waren gezet, en daardoor diverse botten verkeerd waren terug gegroeid. Een van de artsen noemde het nog zelfs ‘het werk van een slager’.

De volgende ochtend was aangebroken, ik werd geopereerd aan mijn rechter voet waar ik de meeste pijnklachten aan had, de operatie was ingepland voor 4 uur, en duurde uiteindelijk 3 en half uur. Hierbij werden 4 ijzeren platen in mijn voet gezet en 14 schroeven. Ook kwamen er tijdens de operatie kwamen meerdere dingen naar voren zoals bloedvaten die klem waren gezet onder de krammen en zenuwen die definitief waren beschadigde.

6 maanden volgde, waarna direct de volgende operatie werd gepland voor de linker voet. Hierbij volgde een herstelperiode van 6 maanden, en werden er 2 platen en 9 schroeven in mijn voet gezet. Ik werd ingeschreven voor fysiotherapie aangezien ik opnieuw moest leren lopen.

De eerste keer dat ik stond, en keek naar mijn benen schoot ik in tranen uit, mijn voeten stonden rechter dan ooit tevoren, de plek waar de ontsteking was getroffen zag je nauwelijks meer, en het belangrijkste ik had geen pijn meer.

Na een half jaar kon ik stoppen met fysiotherapie, en werd duidelijk wat de blijvende schade was voor mij, ik heb psychische en fysieke klachten eraan overgehouden. Hierdoor besloten mijn ouders en ik meerdere aanklachten in te dienen tegen de arts en het ziekenhuis was slordig werk en mij met veel pijn heeft laten lopen. Hieruit is gekomen dat de arts uit zijn functie is gezet en niet meer mag opereren, tevens moest het ziekenhuis de gemaakte kosten betalen.

Dit is zowel het gehele verhaal, was er allemaal is gebeurd tot mijn 18de levensjaar. Mochten er vragen zijn, stel ze gerust.

Hoe gaat het?

Door BladeSlayer1000 op vrijdag 21 april 2017 12:29 - Reacties (6)
Categorie: Operatie/Revalidatie, Views: 2.574

Het is alweer een paar maanden geleden dat ik een ongeluk had met mijn been, waardoor mijn leven in een klap veranderden. Nu ben ik zover om eens terug te kijken wat er allemaal is gebeurd in mijn omgeving en met mij zelf.

De pijnblokkade die destijds is geplaatst is inmiddels verwijderd en volg ik speciale fysiotherapie bij het ziekenhuis waar ik ben behandeld om mijn doorbloeding in mijn linker bovenbeen en mijn gehele rechter been goed te houden.

Verder gaat het met het accepteren van de beperking steeds beter, ik leer dingen doen op een andere manier, en om naar de voordelen te kijken in plaats van de nadelen.

Mijn huis is compleet aangepast, ik kan nu zelfstandig bijna alles doen, en krijg bij dingen die ik niet kan hulp van mijn ouders of vrienden. Over vrienden gesproken hebben ze zich aangepast aan mij, ze komen nu langs, en laatst zijn we voor het eerst sinds mijn beperking weer wezen zwemmen met zijn alle, iets waar ik zeker van heb genoten.

Er kwam ook onverwacht een aanbod uit een onverwachte hoek, toen ik bij de na controle was van de wonden, kwam er (in overleg) een ander persoon naar binnen. Achteraf bleek het een bestuurslid te zijn van het ziekenhuis waar ik wordt behandeld met de vraag of ik in vaste dienst wou voor hun als begeleider. Ik heb niet eens nagedacht en zei ja!
Nu is mijn taak om patiënten die de mogelijkheid hebben om hun te begeleiden naar hun afdeling mochten ze het niet vinden. Verder help ik de technische dienst bij kleine taken die ik kan uitvoeren.

Nu hoor ik de vraag opkomen hoe doe je de patiënten begeleiden? De meeste patiënten die aankomen in het ziekenhuis hebben zelf een beperking en hebben een rolstoel of ander hulpmiddel om voor te bewegen. Ik rol in met de patiënt mee naar de afdeling.

Al met al gaat het redelijk goed met mij, sommige dingen zijn zwaar andere heb ik nog moeite mee maar de toekomst ziet er goed uit, allemaal met dank aan de specialist, mijn familie en mijn vrienden.

Het 'moderne' onderwijs

Door BladeSlayer1000 op vrijdag 7 april 2017 09:49 - Reacties (11)
Categorie: -, Views: 3.051

Het 'moderne' onderwijs van deze eeuw is al een tijd in opspraak, van het aantal studenten die blijft zitten tot de grote werkdruk en niet te vergeten de rekentoest. Aangezien ik een kleine 4 jaar geleden ben geslaagd als student op het VMBO en een half jaar geleden ben geslaagd als MBO student voor de opleiding middenkader elektro engineering wil ik graag eens mijn inzicht, mening en frustraties kwijt over het onderwijs systeem van nu.

Laat ik ten eerste vermelden dat als je het onderwijssysteem van vroeger en nu naast elkaar gaat zetten, er door de jaren veel is veranderd. Is het er allemaal beter op geworden? Volgens vele oudere niet, en als je het aan jongere vraagt vinden ze het wel goed op de manier hoe het wordt gegeven, maar is dit ook zo?
Als ik kijk naar de lesstof die in de vakken werden gegeven vroeger en nu is er heel veel veranderd, zoals bij wiskunde, waar vroeger ook complex rekenen in het vak wiskunde werd gegeven komt dat tegenwoordig pas op het HAVO / HBO naar voren, hoofdrekenen kunnen de meeste studenten van de 21ste eeuw niet meer, storingen oplossen in een technische installatie leer je niet meer op het VMBO of MBO.

Maar wat is de oorzaak dat er naar mijn idee essentiële vakken en lesstof worden weggelaten? Mijn mening daarop is omdat het tegenwoordig niet meer in het 'moderne' onderwijs past en er weinig benul en passie zit in de docenten. Ik kan talloze voorbeelden opnoemen waar een docent geen benul had waar hij het over had, neem ik hem dit kwalijk? In sommige gevallen wel.
Waarom in sommige gevallen? Soms werden er docenten neergezet bij een vak waar ze geen kennis van hadden zoals in de praktijklessen waar een docent die was afgestudeerd in bedrijfskunde ineens aan ons moest gaan uitleggen hoe een complexe PLC installatie moest worden ontworpen. Maar in andere gevallen gaf ik ook de onderwijsinstelling zelf de schuld, zoals bij een programma wat wij moesten gebruiken om installatieschema's te maken, terwijl de docenten geen eens een cursus over het programma hadden gehad, omdat de directie vond dat het niet nodig was.
Verder vind ik de begeleiding als ik die vergeleek met 4 jaar terug heel erg veranderd. Er is nog nauwelijks contact tussen de student en de docent, en als die er is wordt er weinig tijd voor vrij gemaakt.

Noem ik nou iedere docent slecht? Nee totaal niet, er waren ook goede docenten bij die veel passie in hun vak staken en dat zag je echt, ze waren continue bezig zich zelf te ontwikkelen tot een betere docent, waren veel in hun vrije tijd bezig om dingen uit te zoeken voor de studenten.
Maar wacht, zijn het alleen de docenten het probleem? Ook daarop is mijn antwoord nee, veel studenten steken tegenwoordig weinig tijd aan school, alsof school een voorwerp is wat je gemakkelijk in de prullenbak kan gooien en je er in de toekomst niets aan hebt. Studenten maken steeds vaker gebruik van geraffineerde spiekmethodes, om zo maar een gemakkelijk cijfer te halen, ze spijbelen of steken nauwelijks tijd in hun huiswerk.

Kan dit allemaal worden terug gedraaid? Naar mijn mening niet, of het zal zeer lang duren. Ten eerste moeten er meer docenten komen, zodat de begeleiding beter kan worden, studenten moeten gaan inzien dat een opleiding geen wegwerp voorwerp is, maar iets waar je serieus mee bezig moet zijn, en waar je veel tijd in moet steken.

Wat is jouw mening over het moderne onderwijs? Laat het horen in de reacties!

1 klap en alles veranderd

Door BladeSlayer1000 op zaterdag 11 februari 2017 23:54 - Reacties (19)
Categorie: Operatie/Revalidatie, Views: 7.045

Het is al een tijd geleden dat ik iets heb geschreven op mijn blog, en dat allemaal met een reden.

Het begon allemaal een aantal weken geleden, de dag dat ik mijn knie uit de kom schoot tijdens het doen van dagelijkse werkzaamheden. Direct heeft mijn vader 112 gebeld, en die hebben mij naar naar een gespecialiseerde kliniek gebracht waar ik al 5 jaar bekend ben met mijn problemen.

Eenmaal daar aangekomen ging alles heel snel, ik krijg pijnstilling, er werden foto’s gemaakt. Mijn rechter knieschijf zat achterin mijn been, en mijn kuitbeen was verdraaid. De enige oplossing om dit probleem op te lossen was een operatie die na verwachting 6 uur ging duren. Direct werd ik onder narcose gebracht, en naar de operatiekamer gebracht. Tijdens de operatie werd meer duidelijk. Er waren diverse spieren gescheurd en een zenuw is beschadigd. Uiteindelijk duurde de hele ingreep 9 uur.

De volgende dag kwamen de artsen uitleggen wat ze allemaal hadden gedaan, ze hebben het kuitbeen terug gedraaid, mijn knieschijf terug geplaatst en een tijdelijke pijnblokkade aangebracht in mijn bovenbeen om de pijn te beperken. De bloedsomloop was niet beschadigd, de spieren zouden zichzelf herstellen, maar de zenuw niet met als gevolg dat alles onder mijn knie geen gevoel meer had. De toekomst die op mij af kwam was direct heel duidelijk; zelfs met zware revalidatie is de kans dat ik ooit kan lopen minimaal, de kleine stukken die ik voorheen nog kon lopen moest ik vergeten. Dit kwam in als een bom, bij zowel mij, mij familie en vrienden.

Na 2 weken ter controle in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht ik eindelijk naar huis. Thuis aangekomen kwam ik toch veel dingen tegen die ik voorheen allemaal wel kon doen, en nu ineens niet meer. Ik kon niet meer zelf een glas pakken uit de kast, koken, iets van de bovenste plank pakken bij mijn bureau of zelf boodschappen doen.

Veel dingen zijn om mij heen veranderd, met boodschappen doen heb ik personeel van de winkels die mij helpen om dingen te pakken, zijn alle probleem punten die er nog waren in mijn huis aangepast. In plaats van naar vrienden toe te gaan, komen hun nu naar mij toe, heb ik ontslag moeten nemen bij mijn werk.


Nu ben ik opzoek naar een nieuwe baan, en tegelijk mijzelf aan het oriënteren naar omscholing. Ook heb ik hulp gekregen bij het accepteren dat ik voor altijd in een rolstoel moet zitten en veel dingen die ik vroeger deed niet meer kan doen.

Zo zie je maar, dat je leven in 1 klap met het doen van dagelijkse werkzaamheden kan veranderen. Daarom 1 bericht naar iedereen die dit leest, geniet van iedere dag, het kan zomaar veranderen.

Mochten er vragen zijn, stel ze gerust. Als ik er geen antwoord op wil geven zal ik dit eerlijk toegeven.

Waar het allemaal begon..

Door BladeSlayer1000 op donderdag 15 september 2016 18:05 - Reacties (4)
Categorie: Operatie/Revalidatie, Views: 2.666

In het vorige topic had ik het al eerder over mijn beperking. En om een groot verhaal goed te beginnen, ga ik het eerst hebben over het begin van een lang verhaal.

Het begon allemaal toen ik werd geboren, mijn moeder constateerde dat mijn voeten niet stonden zoals het zou moeten. Volgens de artsen was er geen probleem mee, en lag het waarschijnlijk aan de manier hoe ik in de baarmoeder had gezeten en het zou zich vanzelf herstellen.
Door de maanden heen bleef mijn moeder bij de artsen kenbaar maken dat ze toch een afwijking zat in de voeten, waarop de artsen het bleven ontkennen.
Toen ik 1 jaar was, kwam er na een lange tijd een specialist kijken naar mijn voeten, en die wou destijds röntgenfoto's maken, want hij zag hetzelfde als mijn moeder zag.
Al gauw kwam de specialist met de uiteindelijke conclusie; ik had extreem erge heupdysplasie en platvoeten.

Om verdere schade te voorkomen, werd er besloten een spreidbroek te plaatsen, waarin ik een half jaar zou moeten zitten.
In het half jaar werden diverse controles uitgevoerd, en natuurlijk het gips vervangen.
Na een half jaar, werd er gekeken of het gewenste resultaat was behaald, echter bleek dit niet het geval, en werd de tijd dat ik in een spreibroek moest zitten met een half jaar verlengd.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ae/Gipsbroek.JPG
Een afbeelding van een spreidbroek. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Heupdysplasie

Toen ik 2 en half jaar was, werd ik eindelijk bevrijd uit de spreidbroek, en zou ik moeten leren lopen, wat vrij laat is voor een baby.
Mijn ouders begon met mij leren kruipen, en ik had alleen maar moeite ermee. De arts die mij in de spreidbroek had gezet, stelde fysiotherapie voor om mijn moeder te ontlasten en mij te helpen met leren lopen.
Echter ging het niet zoals gepland, na 3 maanden was ik nog geen meter verder gekomen, het enige wat ik deed was zitten en over de grond schijven.
De arts werd nogmaals geraadpleegd, en de conclusie werd gegeven; Ik zou nooit kunnen lopen, en zou mijn leven lang in een rolstoel moeten voortbrengen.

Mijn ouders en de fysiotherapeut schrokken allebei van de conclusie, en gaven niet op. Na 1 jaar leerde ik kruipen, en een kleine 4 maanden later kon ik lopen! :)
Toen ik leerde lopen was ik rond de 5 jaar, en gingen we nogmaals naar de arts die de conclusie had getrokken dat ik niet kon lopen. Hij stond versteld van wat mijn ouders in samenwerking met de fysiotherapie hadden bereikt.

Alles leek goed te gaan, echter was het bedrog tijdens de fysiotherapie kwam er een andere verassing bij, mijn voeten begonnen naar buiten te staan, zonder enige reden, hierdoor moest ik continue om de 3 maanden op controle, werden er nog meer röntgenfoto's gemaakt.

Toen ik eenmaal 7 jaar was kreeg ik veel pijn met lopen, steeds meer en meer en kon niet langer lopen dan 1,5 uur achter elkaar. Deed ik dit langer dan had ik 3 dagen achtereen pijn, en kon ik nauwelijks slapen van de pijn, ook gingen mijn voeten steeds meer naar buiten staan.

Mijn specialistische arts ging ondertussen met pension, en kreeg ik een ander toegewezen dit was een van de beste artsen destijds op gebied van heupdysplasie en andere problemen gerelateerd aan voeten en benen. Die keek opnieuw naar mijn gehele dossier, wat ondertussen aardig dik was geworden van alles röntgenfoto's die waren gemaakt.
Hij heeft een hele lange tijd lopen overleggen met andere artsen, en hij had een heel behandelplan opgezet dat bestond uit fysiotherapie en om de 2 maanden röntgenfoto's maken.
In de jaren erna, werd de tijd dat ik kon lopen steeds korter en korter en het begon mijn leven als kind te beïnvloeden.

Toen ik eenmaal 10 jaar was, kon ik nog net een rondje door de supermarkt lopen, stonden mijn voeten haaks op mijn knieën en liep ik op de binnenkant van mijn voeten.
Mijn arts stelde bij een van de controles een operatie voor aan mijn voeten, zodra mijn groeischijven waren volgroeid.
Dit moment kwam minder snel dan ik graag zou hebben gewild. Toen ik eenmaal 14 jaar was, was het eindelijk zo ver! Ik kon worden geopereerd aan mijn voeten.

Om alvast niet alles te vertellen in en de hele levensweg in één lang verhaal, stop ik bij dit deel ;).
In de volgende post ga ik het hebben over de operatie zelf, en de herstelperiode erna.

Mochten er ondertussen vragen zijn, stel ze gerust :)